"Tajemniczy przeciwnik" – Agatha Christie (przekład Ewa Krasnodębska, Jan Zakrzewski)

Agatha Christie dedykuje książkę "wszystkim, którzy wiodą monotonne życie – w nadziei, że przez tę lekturę doświadczą, choćby z drugiej ręki, rozkoszy i niebezpieczeństw Wielkiej Przygody". I rzeczywiście, "Tajemniczy przeciwnik" od pierwszych stron niesie czytelnika swoim przygodowym, ekscytującym vibe'm. Początek jak z hollywoodzkiego filmu – trwa pierwsza wojna światowa; Lusitania, brytyjski transatlantyk, zostaje trafiona torpedą przez niemiecki okręt podwodny i tonie; młodej kobiecie tuż przed wejściem do szalupy ratunkowej zostają powierzone tajne dokumenty. Wkrótce na scenę wkraczają Tommy i Tuppence, młodzi ludzie, przyjaciele z dzieciństwa – marząc o wyrwaniu się z powojennej beznadziei i monotonii, wikłają się w śmiertelnie niebezpieczną grę. Pierwsza powieść Agathy Christie z udziałem tego osobliwego duetu jest utrzymana w przygodowo-szpiegowskim klimacie – dynamiczna, pełna akcji i młodzieńczej energii (przypomina mi nieco "Spotkanie w Bagdadzie", które tak bardzo polubiłam). Tommy i Tuppence, z entuzjazmem, odwagą i dużą dozą niefrasobliwości, podejmują wyzwanie – ruszają śladem zaginionej kobiety i skradzionych akt – w cieniu nieuchwytnego i tajemniczego pana Browna. Dzieje się naprawdę wiele: niespodziewane śmierci, strzelaniny, ucieczki, pościgi samochodowe, romans i odrzucone zaręczyny, międzynarodowe spiski, dziwne zbiegi okoliczności, sukcesy i wpadki. Duet stworzony przez Christie jest absolutnie czarujący – wnoszą ogromną dawkę lekkości, dowcipu i uroku osobistego. Są niczym kameleony, łatwo odnajdują się w nowych sytuacjach i zawsze są w centrum wydarzeń. Ich mocną stroną nie jest profesjonalizm, logika i doświadczenie, lecz wyobraźnia, młodość, improwizacja i niekonwencjonalne podejście. Tuppence to kobieta, która wychodzi poza ramy swoich czasów – żądna przygód, bezpośrednia, charyzmatyczna i niezależna. Razem ze spokojnym i zrównoważonym Tommy'm świetnie się uzupełniają, a ich interakcje (szczególnie przekomarzania) są czarujące i zabawne. I choć fabuły nie należy traktować zbyt poważnie – bo liczy się przygoda i akcja – w książce wyczuwalny jest powojenny angielski klimat (chaos, polityczne napięcia, wszechobecna podejrzliwość, niepokój wobec zmian społecznych i trudności ekonomicznych). "Tajemniczy przeciwnik" trzymał mnie w napięciu – i czułam radość z lektury (czy wspominałam już, że to zabawna powieść?;).

I cóż... Lubię Herkulesa Poirota i pannę Marple, ale Tommy i Tuppence to przemiła odmiana. Ta książka urzekła mnie swoim dynamizmem, lekkością i dowcipem. To opowieść o młodości, sprycie, zaufaniu i zdradzie. O wielkich pieniądzach i wielkiej polityce, niebezpieczeństwie i porywach serca. A także o tym, że nie należy zdradzać wszystkiego, nawet osobie, którą dobrze się zna... Świetna czytelnicza rozrywka.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Dolnośląskie •

Tytuł oryginalny: The Secret Adversary

Przekład: Ewa Krasnodębska, Jan Zakrzewski

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Data wydania: 6 maja 2026

Seria: Jubileuszowa Kolekcja Agathy Christie (Tommy i Tuppence, tom 1)

Oprawa: twarda

Liczba stron: 320

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Antidotum" – Karen Russell (przekład Maria Makuch)

Czy istnieje lek na poczucie winy? Na żal, lęk, gniew lub rozpacz? Czy życie byłoby lepsze, gdybyśmy mogli uwolnić się od niechcianych wspomnień?

Mieszkańcy Uz, małego miasteczka w Nebrasce, mają taką możliwość – mogą oddać swoje koszmary, traumy i tajemnice w depozyt. Preriowa wiedźma jest jak skrytka – przechowuje w sobie cudze wspomnienia. Człowiek czuje się lżejszy – nie musi pamiętać. Ale może też odzyskać w dowolnym momencie to, co w sekrecie powierzył. W "Antidotum" Karen Russell splata ze sobą losy kilku osób: wiedźmy preriowej; nastolatki, której matka została zamordowana; mężczyzny, którego farma pozostała cudownie nietknięta przez żywioł i czarnoskórej fotografki pracującej dla agencji federalnej. Powieść osadzona jest w amerykańskiej scenerii, w kontekście dwóch prawdziwych zdarzeń pogodowych – burzy pyłowej zwanej "Czarną Niedzielą" z kwietnia 1935 roku i powodzi, która nastąpiła miesiąc później na rzece Republican – autorka wykorzystuje elementy magicznego realizmu, by nadać tej historii głębszy, metafizyczny wymiar. W "Antidotum" wyschnięta, pustoszona przez kataklizmy ziemia skrywa sekrety, ból i krew oraz pamięć o tym, co było i co jeszcze może się wydarzyć. Surowe, brutalne piękno krajobrazu i ludzkich historii obecne jest w nieustannym cyklu czasu, zniszczenia i odrodzenia. Karen Russell tworzy złożony portret miejsca, które kształtuje życie ludzi na wiele różnych sposobów. Bohaterowie książki próbują za wszelką cenę stłumić lub wyprzeć trudną przeszłość, odepchnąć od siebie to, co niewygodne. Zapomnienie wydaje się kuszące, bo pozornie uwalnia od ciężaru życia i uczuć. Ale czy na zapomnieniu można zbudować przyszłość? Uz jest miejscem przeklętym – susze, burze piaskowe, powodzie, niewyjaśnione morderstwa, klęska plonów... Wszędzie słychać echo dawnych krzywd, które domagają się zadośćuczynienia. Karen Russell dotyka głębokiej rany w sercu amerykańskiej historii – krzywd i zbrodni popełnionych wobec rdzennej ludności, wywłaszczeń, prób wymazania śladów ich istnienia. Mocno wybrzmiewają też kwestie migracji, przemocy, dyskryminacji, indywidualnej i pokoleniowej traumy, macierzyństwa oraz klimatu – potęgi natury, eposu ziemi i ciężkiej pracy. Karen Russell to gawędziarka – z humorem, odrobiną liryzmu i surowością wypełnia swoją powieść po brzegi. Wątki, wydarzenia, postacie i poruszane tematy, kontekst historyczny i społeczny, elementy prozy, literatury faktu i realizmu magicznego – wszystko to łączy się ze sobą w chaotyczną, osobliwą i niepokojącą książkę. Książkę, która grzęźnie w preriowym pyle i odbiera oddech; która szepcze do ucha zapomniane historie; która zabarwia się czerwienią krwi i zachodzącego słońca. Każdy z bohaterów musi zmierzyć się nie tylko z klątwą miasteczka Uz, ale również z własnymi demonami. Powiązania między nimi tworzą gęstą sieć straty, bólu, gniewu, samotności i nadziei.

"Antidotum" to ambitna, mocno amerykańska powieść z interesującą koncepcją, ciężarem historii i ważną tematyką. Opowieść o czasie, pamięci, rodzinie i stracie; o winie i odkupieniu oraz o wielkich tajemnicach życia i śmierci. O grzechach przeszłości i zbiorowej amnezji. Książka, która uświadamia, że to właśnie pamięć, a nie zapomnienie, jest drogą do uleczenia. Że musimy pamiętać, aby móc wziąć odpowiedzialność, iść naprzód i lepiej rozumieć swoje życie.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Znak •

Tytuł oryginalny: The Antidote: a Novel

Przekład: Maria Makuch

Wydawnictwo: Znak

Data wydania: 6 maja 2026

Oprawa: twarda

Liczba stron: 512

Moja ocena: 4,5/6

Przeczytaj więcej »

"Co przyniesie jutro" – Mélissa Da Costa (przekład Adriana Celińska)

Co może przynieść jutro? Smutek, szczęście, a może nadzieję?

Amande czuje, że straciła wszystko. I że nie ma już dla niej żadnego jutra. Bezchmurne letnie niebo, dziecięcy śmiech i oślepiające słońce zdają się kpić z jej bólu. Kobieta pragnie tylko jednego – schować się przed światem, by w samotności przeżyć żałobę. Stary dom we francuskiej Owernii, otoczony zaniedbanym ogrodem, pogrążony w mroku i ciszy wydaje się idealnym miejscem. To właśnie tam, zupełnie niespodziewanie, Amande odnajdzie nie tylko spokój, ale też obietnicę nadziei, uzdrowienia i nowego początku.

Kiedy myślę o książce Mélissy Da Costy, widzę blask księżyca, białe goździki w cętki, kolorowe wstążki powiewające na wietrze; czuję zapach lasu, mokrej ziemi i wosku; smak tarty jabłkowej i miętowej herbaty; słyszę mruczenie kota, trzepot ptasich skrzydeł, dźwięki muzyki i szelest kartek z notatnika. Przypominam sobie smutek, który ogarniał mnie, gdy Amande wracała wspomnieniami do najtragiczniejszych chwil swojego życia; gdy ból i ciężar straty zdawały się nie do udźwignięcia; gdy samotność nie przynosiła wcale upragnionego spokoju, lecz pogłębiała tęsknotę i żal. Myślę też o nadziei i cieple, które stopniowo przenikały moje serce, gdy Amande wkroczyła na ścieżkę uzdrowienia; gdy jutro stało się obietnicą czegoś dobrego. Powieść Mélissy Da Costy ujmuje subtelnym połączeniem mroku i światła, czułością i intymnością. Autorka stworzyła poruszającą i głęboko ludzką historię, która zaczyna się wielkim bólem i tragedią i która niespiesznie zmierza w stronę ukojenia i nowego początku. Łatwo nawiązać więź z główną bohaterką, zaangażować się w jej zmagania, współodczuwać radości i smutki. Zachwyca pokrzepiające przesłanie, cicha siła oraz piękna metafora ogrodu jako azylu; miejsca, które zbliża ludzi; które odradza się wspólnie z Amande, rozkwita, pomaga pogodzić się ze stratą, przynosi sens i ukojenie. Mélissa Da Costa z wrażliwością pisze o tym, co najtrudniejsze i najpiękniejsze. Pokazuje, że nie istnieje tylko jeden sposób przeżywania żałoby. Że każde jutro ma w sobie obietnicę przyszłości.

Piękna, niespieszna i chwytająca za serce powieść. O uzdrawiającej mocy czasu i natury oraz o tym, że mimo bólu i smutku możemy powrócić do życia – niczym ogród – odrodzić się i rozkwitnąć. O życiowej uważności – drobnych rzeczach, które pomagają utrzymać się na powierzchni. O sile miłości, przyjaźni i ludzkiej życzliwości. O odwadze przezwyciężania smutku, radzeniu sobie ze stratą, pożegnaniach, budzeniu się do życia i nowych początkach. 

Książka, która otwiera okiennice i wpuszcza ciepłe promienie słońca. Przytulam do serca.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Znak •

Tytuł oryginalny: Les Lendemains

Przekład: Adriana Celińska

Wydawnictwo: Znak Literanova

Data wydania: 6 maja 2026

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

Liczba stron: 352

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Anatomia szczęścia" – Anne Rabe (przekład Mirosława Zielińska)

"Przyzwyczailiśmy się do milczenia, które nas otaczało, i do historii, których nie rozumieliśmy"

Czy można zostawić przeszłość za sobą i zacząć od nowa? Stine próbowała. Opuściła małe nadbałtyckie miasteczko, w którym przyszła na świat i w którym dorastała, zerwała więzi z matką i ojcem i osiadła w Berlinie, by właśnie tutaj zbudować swoje nowe życie. Próbowała. Teraz jest żoną i matką, ale wspomnienia wcale nie wyblakły. Doskonale pamięta szum fal i chrzęst piasku, port, stare spichlerze i rynek, spacery z dziadkiem Paulem, szkolne ławki i dom, który zbudował ojciec. Pamięta wczasy w górach, bezgłośny płacz młodszego brata, piosenki nagrane na kasecie magnetofonowej, swoje zaciśnięte z bólu zęby i milczenie matki – karę za nieposłuszeństwo. Pamięta, jak na pytanie o to, czy mieszkają w Niemczech, otrzymała stanowczą odpowiedź: "Nie. Mieszkamy w NRD". Wspomnienia powracają do Stine w sennych koszmarach, w nękających ją wątpliwościach, lukach obecnych w rodzinnej historii. Jak wielu z jej pokolenia, nie potrafi odciąć się od przeszłości. Pozostaje już tylko konfrontacja – musi zmierzyć się z tym, co pragnęła zostawić za sobą.

"Anatomia szczęścia" to historia młodej kobiety, która próbuje rozsupłać pogmatwane rodzinne losy i zrozumieć przemoc, która przenikała jej dzieciństwo i dorastanie. Odkrywanie prawdy w gąszczu kłamstw i przemilczeń zmusza ją do konfrontacji nie tylko z trudną historią własnej rodziny, ale też z bolesnym dziedzictwem niemieckiego narodu – skutkami drugiej wojny światowej oraz podziału i zjednoczenia Niemiec. Stine urodziła się kilka lat przed zburzeniem muru berlińskiego, ale przez całe życie nosi ciężar NRD-owskiej przeszłości. Doświadczyła rodzinnej i systemowej przemocy, zerwanych więzi, nierówności i podziałów. Anne Rabe stworzyła obraz pokolenia, które żyło na pograniczu, otoczone milczeniem dorosłych, wśród historii, których nie rozumieli, ale których skutki nieustannie odczuwali. "Anatomia szczęścia" w szczery i bezkompromisowy sposób porusza kwestie przemocy, pokoleniowej traumy, dyskryminacji, winy i kary, a także rodziny, tożsamości i skutków autorytarnego wychowania. Anne Rabe łączy elementy prozy, dziennika, eseju i autofikcji w jedną, fragmentaryczną narrację. Wspomnienia napływają niczym bałtyckie fale, o których śni bohaterka, przybliżając ją i oddalając od prawdy. Próba zrozumienia przez Stine swojej rodziny, mierzenie się z własną i narodową traumą oraz z przemocą są poruszające, a momentami wręcz wstrząsające. Jak wyglądało życie w NRD i tuż po zjednoczeniu Niemiec? Kto był sprawcą, a kto ofiarą? Jak totalitaryzm i socjalizm wpłynęły na rodzinne relacje, współczesną sytuację Niemiec i pokolenia ludzi takich jak Stine? "Anatomia szczęścia" nie krzyczy – ma w sobie cichą siłę, ból i autentyczną szczerość – przeżyć, doświadczeń, relacji i przemyśleń. To książka niespieszna, dobrze odzwierciedlająca niełatwą drogę i zmagania głównej bohaterki w kontekście skomplikowanych losów trzech pokoleń. Książka, która wzbudza smutek, ale daje też nadzieję – że można przerwać cykl przemocy poprzez odwagę zadawania pytań.

Ważna, aktualna i poruszająca książka. Opowieść o podziałach, przemocy, zbiorowym milczeniu, pokoleniowej traumie oraz historii Niemiec Wschodnich, różnej od historii Niemiec Zachodnich. O próbie rozliczenia, cieniu przeszłości i jej wpływie na teraźniejszość. O dorastaniu i odkrywaniu prawdy – o bliskich i samym sobie – zrozumieniu i wyzwoleniu. O szczęściu, mimo wszystko. Proza, która skłania do refleksji i poszerza horyzonty. Głęboko ludzka. Warto!

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Znak •

Tytuł oryginalny: Die Möglichkeit von Glück

Przekład: Mirosława Zielińska

Wydawnictwo: Znak Literanova

Data wydania: 22 kwietnia 2026

Oprawa: twarda

Liczba stron: 400

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Mój mąż" – Maud Ventura (przekład Ewa Merel)

"Mój mąż nie ma już imienia, jest moim mężem, należy do mnie".

Bohaterka powieści Maud Ventury wiedzie z pozoru idealne życie – ma piękny dom, pieniądze, urocze dzieci i męża, który od piętnastu lat stanowi centrum jej wszechświata. Kobieta bez wytchnienia, każdego dnia, wciela się w rolę idealnej żony. Z dreszczem podniecenia i dumy wypowiada słowa "mój mąż", podtrzymuje płomień miłości i pragnie wzajemności. Poranny pocałunek był niedbały i pospieszny, spojrzenie na kelnerkę trwało zbyt długo, telefon zadzwonił później niż zwykle... Czy nadal mnie kocha? Czy jest wierny? Czy jestem wystarczająco dobra? Pytania i wątpliwości nieustannie dręczą narratorkę, każde zachowanie męża podlega wnikliwej analizie, a życie rodzinne przypomina wyreżyserowane przedstawienie. Maud Ventura stworzyła intensywny, przenikliwy portret małżeństwa i damsko-męskiej dynamiki, mariaż zasad, gier i napięć oraz obraz zbliżającego się kryzysu. Wszystko rozgrywa się w głowie narratorki – przez siedem dni śledzimy jej paranoiczne, neurotyczne myśli, niszczącą zazdrość, lęki, nienasycone pragnienie miłości i uwagi. Patrzymy na pozornie perfekcyjny świat, pod którego powierzchnią dzieją się rzeczy mroczne i dysfunkcyjne. Zwykła opowieść o uroczej, ale nieco zaborczej żonie przeradza się stopniowo w coś niepokojącego i dusznego – coraz mocniej zaciera się granica między miłością a obsesją. Maud Ventura trafnie obnaża mechanizmy świata wewnętrznego bohaterki – jej zaburzoną percepcję, motywacje, narcyzm, egoizm, ciemne zakamarki umysłu (świetna literacka introspekcja). Historia utkana jest z wielu sprzecznych uczuć i emocji, ma w sobie mroczną nutę, ale też prozatorską lekkość, ironię, satyrę i subtelny humor – wciąga i czyta się ją z przyjemnością. Przewrotne zakończenie pozwala spojrzeć na powieść z innej, zaskakującej perspektywy.

"Mój mąż" to opowieść o miłości, która staje się obsesją. O emocjonalnej zależności, kontroli, manipulacji i niepewności w związku oraz o iluzji szczęścia. O desperackiej próbie pogodzenia romantycznej namiętności z prozą małżeńskiego życia. Czy można kochać za bardzo? Jak daleko można się posunąć, by nie stracić ukochanej osoby? Powieść z makiaweliczną bohaterką pogrążoną w miłosnym szaleństwie.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo W.A.B. •

Tytuł oryginalny: Mon mari

Przekład: Ewa Merel

Wydawnictwo: W.A.B.

Data wydania: 22 kwietnia 2026

Oprawa: twarda

Liczba stron: 288

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Córka z Norwegii" – Soraya Lane (przekład Anna Esden-Tempska)

Czy prawdziwa miłość zdarza się tylko raz w życiu? Czy jest w stanie pokonać wszystkie przeciwności losu? Jakie tajemnice skrywa małe drewniane pudełko znalezione w placówce dla samotnych matek?

Lubię powieści Sorayi Lane – bo za każdym razem zabierają mnie w inny zakątek świata; bo przynoszą ze sobą poruszającą historię z przeszłości; bo otulają ciepłem i nadzieją – i czyta się je z przyjemnością. Siódma część serii "Utracone córki" to literacka podróż do Norwegii. Właśnie tam, za sprawą czarno-białego zdjęcia i pierścionka z brylantem, splatają się ze sobą przeszłość i teraźniejszość – historia Amalie, jej burzliwej miłości i bolesnej straty, oraz opowieść o Charlotte, szefowej kuchni, która próbuje rozwikłać rodzinną tajemnicę. Soraya Lane prowadzi nas przez ulice Londynu i Oslo, hotelowe korytarze, kuchnie i urokliwe norweskie fiordy. Z czułością zgląda do kobiecego serca i opowiada o skomplikowanych ludzkich losach – wielkiej miłości i równie wielkiej tragedii, utraconych nadziejach, przebaczeniu i sekretach z przeszłości. O dramatycznych wyborach, sile ludzkiej życzliwości, pokonywaniu trudności, nowych początkach i niełatwej drodze do szczęścia. Burzliwe losy Amalie łamią serce, ale przynoszą też nadzieję. Historia Charlotte niesie czytelnika romantycznym vibe'm i słodką beletrystyczną nutą – rodzinna tajemnica staje się impulsem do pozytywnych zmian. "Córka z Norwegii" to łzy szczęścia i rozpaczy, szybsze bicie serca, rozstania i powroty. To piękna norweska sceneria, blask księżyca, zapach lasu i kulinarna pasja. To książka, która przypomina, że życie potrafi odmienić się w najmniej oczekiwany sposób; że warto walczyć o marzenia i mieć w sobie odwagę – otworzyć serce na miłość i szczęście, mimo bolesnej przeszłości.

Czuła i urokliwa powieść – kolejne udane spotkanie z Sorayą Lane.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Albatros •

Tytuł oryginalny: The Hidden Daughter

Przekład: Anna Esden-Tempska

Wydawnictwo: Albatros

Data wydania: 8 kwietnia 2026

Seria: Utracone córki (tom siódmy)

Oprawa: Miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 352

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Sama. Opowieść o Annie Bilińskiej" – Małgorzata Ziewiecka

Zdarzało się, że sama godzinami przemierzała ulice Warszawy i Paryża. W dzieciństwie pod skrzydłami Andriollego poznawała nie tylko podstawy rysunku, ale też patrzyła z bliska na twórczą samotność artysty. Wkrótce sama jej doświadczyła – w ciszy pracowni, wśród płócien, sztalug, pędzli i farb. Mówiła, że nie chce męża ani dzieci. Marzyła o karierze – pragnęła być sławną malarką. Ale czasy nie były sprzyjające – w XIX wieku kobieca samodzielność wzbudzała kontrowersje. Kobieta artystką? Kobieta na paryskiej uczelni? Kobieta z własną pracownią, nagradzana, z płótnami na wystawach? Niezamężna? Ale Anna właśnie taka była. Uparta, ambitna, niezależna. Przełamywała schematy, szła własną ścieżką. Sama. A los jej nie oszczędzał. Pasja, talent, marzenia i miłość zderzyły się z bólem straty, chorobą, samotnością, kłopotami finansowymi i przedwczesną śmiercią. Ze słynnego Autoportretu z paletą patrzą na nas duże, smutne oczy. Anna ma 33 lata. Ubrana jest w czarną sukienkę i biały fartuch, w dłoniach trzyma pędzle i paletę. Wydaje się zmęczona – blada cera, włosy w nieładzie. W jej spojrzeniu czai się ból i siła – wzrok ma odważny. "Jeśli chcesz być najlepsza, bądź zawsze sobą". I taką siebie namalowała, szczerze, bez kokieterii i upiększania. Namalowała Annę przy pracy. Kobietę, artystkę, malarkę.

Książka Małgorzaty Ziewieckiej to opowieść o Annie Bilińskiej. Nie biografia, a właśnie opowieść – o jednej z najciekawszych polskich artystek: wspaniałej malarce, ale też ambitnej i niezależnej kobiecie. To również opowieść o minionej epoce – dziewiętnastowiecznej Warszawie, Wiedniu i Paryżu; o sztuce i artystycznym środowisku; o ludziach, którzy pojawili się w życiu Anny – rodzinie, bliskich, znajomych i nieznajomych. Fabularyzowane losy malarki są silnie osadzone w czasie i miejscu. Małgorzata Ziewiecka zabiera czytelników w fascynującą podróż w przeszłość – oraz w głąb kobiecego serca. Wraz z Anną przemierzamy ulice i muzea, pijemy kawę, wdychamy zapach farb, malujemy i zapełniamy strony dziennika. Śmiejemy się, płaczemy, tęsknimy, czujemy radość i rozpacz. Książka pełna jest interesujących detali, osób, miejsc i nawiązań – do historii, sztuki, codziennego życia. Ma w sobie panoramiczność i intymność – uczuć, przeżyć i doświadczeń. Poznajemy Annę-malarkę i Annę-kobietę – jej burzliwą drogę twórczą i życiową, trudne wybory, zmagania ze światem, losem i samą sobą, pasję i determinację. Małgorzata Ziewiecka zdołała uchwycić każdy z tych aspektów, z empatią i uważnością. Zachwyciła mnie piękna, bogata w szczegóły oprawa powieści – ludzie, miejsca, sztuka – oraz przejmujący portret Anny.

Fascynująca, inspirująca i poruszająca książka (uzupełniona zapiskami z dziennika, fragmentami korespondencji i reprodukcjami obrazów). Opowieść o ambitnej i niezależnej kobiecie, która wytrwale podążała za swoim marzeniem, mimo wszystko. O sztuce, która wymaga poświęceń, ale daje poczucie spełnienia i pomaga przetrwać najtrudniejsze momenty. O miłości, przyjaźni, samotności i stracie. Przybliża postać Anny Bilińskiej i jej malarstwo. Warto!

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Muza •

Data wydania: 8 kwietnia 2026

Wydawnictwo: Muza

Oprawa: twarda

Liczba stron: 352

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Blisko domu" – Michael Magee (przekład Hanna Pustuła-Lewicka)

Wydaje się, że dwudziestokilkuletni Sean został złapany w pułapkę, podobnie zresztą jak wielu jego rówieśników z zachodniego Belfastu. Bohater książki Michaela Magee toczy walkę pozornie skazaną na porażkę. Pragnął odmienić swój los – i wyjechał do Liverpoolu na studia. Koszty życia zmusiły go jednak do powrotu. Sean uświadamia sobie bolesną prawdę – wrócił do domu z dyplomem, który w jego rodzinnym mieście nie ma żadnego znaczenia. Bo Belfast naznaczony traumą i wciąż w cieniu brutalnej przeszłości oferuje mu dobrze znane schematy – alkohol i narkotyki, przemoc, brak pracy, pieniędzy i perspektyw. Napięcie jest wyczuwalne od pierwszych stron – miłość i przywiązanie do miasta, które go ukształtowało splecione są z niechęcią do ograniczeń, które na niego nałożyło. W Liverpoolu czuł, że jego robotnicze pochodzenie w widoczny sposób go naznacza. Z kolei w Belfaście to wykształcenie i pragnienie lepszego życia alienują go z kręgu, w którym dorastał.

"Blisko domu" to intymny i szczery portret mężczyzny, który tkwi w sieci uzależnień i biedy z mglistą nadzieją na poprawę losu. U podstaw jego zmagań leży międzypokoleniowa trauma, kryzys gospodarczy i ekonomiczny oraz echa brutalnej przeszłości – irlandzkich Kłopotów. Michael Magee w tej debiutanckiej (i mocno autobiograficznej) powieści odmalowuje obraz pokolenia młodych ludzi z klasy robotniczej zmagających się z niełatwą rzeczywistością. Alkohol, narkotyki, przemoc, rodzinne dysfunkcje, narastający gniew, brak pracy, sensu i perspektyw współistnieją obok miłości, przyjaźni, troski, wsparcia i przywiązania. Wszystkie elementy świata Seana, jego walka, relacje i trudne przeżycia, dzięki precyzyjnej i przenikliwej prozie autora, wydają się autentyczne. To irlandzkie bildungsroman pełne jest mroku i smutku – z okruchami humoru i nadziei. Magge opowiada o zranionym Belfaście i skrzywdzonych ludziach ze szczerością, ale też czułością i empatią, co nadaje powieści głęboko ludzki wymiar. Ciężarem tematyki i emocji "Blisko domu" przypomina mi wspaniałe "Shuggie Bain" Douglasa Stuarta. I w jednej, i drugiej powieści życie odsłania swoją bezwzględną, brzydką stronę. Alkohol i narkotyki przynoszą jedynie chwilowe ukojenie, trudności narastają mimo prób ich przezwyciężenia. Powieść Magee jest silnie osadzona w czasie i miejscu, dotyka realnych problemów i ważnych tematów. Ma w sobie szczerość, determinację i wytrwałość, które wydają się autentyczne. Nie brakuje sugestywnych, intensywnych momentów. Jak odnaleźć swoją drogę? Czy można odmienić los? Czy istnieje szansa na uzdrowienie?

"Blisko domu" to opowieść o dorastaniu, pochodzeniu i tożsamości. O traumach, które nosimy w sobie, niegojących się ranach i cichej desperacji. O przypadkowych spotkaniach, które zmieniają bieg życia oraz o miłości, przetrwaniu i nadziei – mimo wszystko. Interesujący, trafny i przejmujący portret zranionego Belfastu i młodego pokolenia w kryzysie.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Czarne •

Tytuł oryginalny: Close to Home

Przekład: Hanna Pustuła-Lewicka

Wydawnictwo: Czarne

Data wydania: 4 lutego 2026

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

Liczba stron: 384

Moja ocena: 5/6

Przeczytaj więcej »

"Londyn. Mały atlas hedonistyczny" – Valentine Benoist i Laura Jalbert (przekład Agnieszka Dywan)

Od literackiej przeszłości Bloomsbury przez teatry Covent Garden, gorące noce Soho, drapacze chmur City, targi przy Portobello Road i ulicę krawców w Mayfair aż po okazałe domy w stylu wiktoriańskim, nabrzeża Tamizy i zielone Hampstead Heath. Od dawnych młynów przemysłowych Neckinger Mills przez centrum kultury Somerset House, malowniczą Little Venice, puby, restauracje, ekskluzywne Notting Hill oraz małe księgarnie aż po sztukę uliczną na Ezra Street, kaczki w Victoria Park i Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Greenwich.

Przepięknie wydana seria książek "Mały atlas hedonistyczny" powiększyła się o kolejny tytuł. Londyn oczami Valentine Benoist i Laury Jalbert to miasto kosmopolityczne i tętniące życiem – raj dla miłośników sztuki, mody, architektury, gastronomii i dizajnu. To mieszanka kultur, języków i stylów oraz połączenie zgiełku i natury, tradycji i nowoczesności, elegancji i swobody. Autorki proponują spacer przez poszczególne dzielnice Londynu w poszukiwaniu ciekawych miejsc i ludzi stanowiących serce brytyjskiej stolicy. Zamiast sztampowych atrakcji turystycznych – wielobarwna mozaika podkreślająca charakter i różnorodność miasta. W książce znalazło się dużo interesującej architektury, lokalów gastronomicznych, zabytków, parków, lokalnych biznesów, sztuki, mody i przyrody. To konkretne miejsca, ludzie (m.in. artyści, szefowie kuchni i rzemieślnicy), trasy spacerowe i ciekawostki połączone ze sobą w zwięzły, precyzyjny tekst i świetne fotografie (duuużo zdjęć!).

Z usług którego zakładu fryzjerskiego korzystał Winston Churchill? Gdzie można upolować najlepsze rzeczy w stylu vintage? Czy do filiżanki najpierw wlewamy herbatę czy mleko? Gdzie można znaleźć najlepsze uliczne graffiti? Z czego słyną ogrody botaniczne Kew Gardens? Z którego miejsca można podziwiać panoramę miasta? Dlaczego puby stanowią fundament życia towarzyskiego na Wyspach?

Ta publikacja nie jest turystycznym przewodnikiem, lecz pięknie wydanym albumem, który trafnie oddaje unikalny charakter miasta (i poszczególnych dzielnic). Czuć wyraźnie fascynację Londynem i dbałość o szczegóły. Valentine Benoist i Laura Jalbert stworzyły opowieść o sztuce życia w londyńskim stylu – inspirujących spotkaniach, kreatywności i różnorodności, bogactwie gastronomicznym, bliskości sztuki i natury oraz perełkach, które można odkryć dzięki uważności i zejściu z utartych szlaków. Taki Londyn wydaje się bliski, radosny i ludzki – przyciąga i fascynuje.

Jeżeli nie macie ochoty po raz kolejny czytać wyłącznie o Big Benie, czerwonych autobusach, Pałacu Buckingham i fish and chips – polecam! Mocno niesztampowy album, który tekstem i obrazem zabiera w podróż po zwykłym-niezwykłym Londynie i zachęca, by odkrywać go na przeróżne sposoby. Przyjemność czytania i oglądania zdjęć gwarantowana.

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Znak •

Tytuł oryginalny: Londres: Petit Atlas Hédoniste

Przekład: Agnieszka Dywan

Wydawnictwo: Znak Koncept

Data wydania: 8 kwietnia 2026

Seria: Mały atlas hedonistyczny

Oprawa: twarda

Liczba stron: 256

Przeczytaj więcej »

"Rodzina Delaneyów" – Daphne du Maurier (przekład Anna Bańkowska)

Daphne du Maurier to dla mnie przede wszystkim dreszcz niepokoju, suspens i intensywne, działające na wyobraźnię scenerie. Uwielbiam gotycki klimat jej książek – potrafi wydobyć grozę ze zwykłej codzienności, z lęków, napięć i obsesji. Zachwyciła mnie "Rebeką", "Moją kuzynką Rachelą" oraz zbiorami opowiadań "Ptaki" i "Niebieskie soczewki". Poznałam ją też w nieco innej odsłonie, m.in. w nastrojowej sadze "Niespokojny duch" i historycznym romansie "Generał i panna". Ale Daphne du Maurier była wszechstronną pisarką – i zaskoczyła mnie ponownie, tym razem powieścią zakorzenioną w wątkach autobiograficznych i stanowiącą psychologiczne studium rodziny.

Długie wieczory w teatrze, hotelowe pokoje, taniec i śpiew, piękne stroje, uwielbienie zza kulis... Maria, Niall i Celia Delaneyowie dorastali w cieniu sławnych rodziców – artystów. Ich dzieciństwo było niekonwencjonalne – barwne, ale jednocześnie nieprzewidywalne, naznaczone mieszanką miłości i braku uwagi, a także tragedią i bolesną stratą. Charyzmatyczna, egoistyczna Maria i zabawny, niepewny siebie Niall zbudowali artystyczne kariery – i zawiązała się między nimi silna więź. Celia, praktyczna i gotowa do poświęceń, przejęła opiekę nad starzejącym się ojcem. Daphne du Maurier kreśli przenikliwy psychologicznie portret rodziny – ludzi uwikłanych w splot talentu i sławy, marzeń, sekretów i pragnień. Postaci nie wzbudzają sympatii, ale intrygują, podobnie zresztą jak i łączące ich więzi, uczucia i wspomnienia. Du Maurier wspaniale uchwyciła niuanse. Relacje między rodzeństwem podszyte są czymś niepokojącym, a historia w ciekawy sposób meandruje między przeszłością i teraźniejszością, eksploruje psychikę Delaneyów, ich wewnętrzne zmagania, lęki, słabości i wady charakteru. Co oznacza bycie dzieckiem sławnych rodziców? Jak dorasta się w kręgu artystycznej bohemy? Czy sława daje poczucie spełnienia? Czy należy podążać własną ścieżką za wszelką cenę? "Rodzina Delaneyów" to Daphne du Maurier w innej odsłonie – zamiast suspensu, grozy i trzymającej w napięciu fabuły otrzymujemy historię opartą na postaciach, niespieszną, z pogłębioną psychologią, w gruncie rzeczy smutną (ale z odrobiną humoru). Niezmiennie doceniam prozę du Maurier. Jej książki zawsze mają w sobie coś nieoczywistego, niewygodnego – trochę mroku i trochę światła – i nie inaczej jest w przypadku "Rodziny Delaneyów". To opowieść o ciężarze dzieciństwa, cenie sławy i kariery oraz niszczycielskiej sile więzi. O egoizmie, zagubieniu i życiu we własnym, hermetycznym świecie wśród pragnień, lęków, tęsknot i rozczarowań.

Literacka podróż w przeszłość (Paryż i Londyn pierwszej połowy XX wieku) oraz słodko-gorzki portret rodzinny. I cóż, nie ma to jak Daphne du Maurier (szczególnie w tym pięknym wydaniu serii butikowej Albatrosa).

• współpraca barterowa • Wydawnictwo Albatros •

Tytuł oryginalny: The Parasites

Przekład: Anna Bańkowska

Wydawnictwo: Albatros

Data wydania: 25 marca 2026

Oprawa: twarda z obwolutą 

Liczba stron: 400

Moja ocena: 4,5/6

Przeczytaj więcej »

"Dina, Dina" – Agata Romaniuk

"To one właśnie wiążą nas z życiem, te konkrety, te trywialne drobiazgi, które zapamiętujemy nawet mimochodem"

Sukienka w kwiatki. Ławka pokryta żółtą, łuszczącą się farbą. Miękki pędzelek z sobolowego włosia. Gwar na Piazza Maggiore i cisza opuszczonego mieszkania. Pakowana w pośpiechu walizka. Smak drożdżowych bułek z posypką. Wyszeptane Ti amo per sempre.

Dina chwyta się mocno tych okruchów wspomnień, migawek z dwudziestoletniego życia. Czasami są wyraźne i intensywne jak fotografia, a czasami rozmyte i ulotne jak akwarela. Istnieją w sercu i umyśle, przywołują zapachy, smaki i uczucia. Niektóre są bezpiecznym schronieniem – nie pozwalają utonąć w najtrudniejszych momentach. Inne wywołują ból i głęboko ranią. Agata Romaniuk przedstawia historię młodej kobiety, studentki malarstwa, która porzuca swoje dotychczasowe życie w Bolonii i wraca do rodzinnego Charkowa, by zaopiekować się schorowaną babcią. Powieść rozwija się w retrospekcjach, meandruje między przeszłością i teraźniejszością, zwykłą codziennością i wojennym dramatem, zagłębia w to, co intymne, piękne, bolesne i niewygodne – w zawiłości uczuć, skrywane latami sekrety, słodko-gorzkie wspomnienia. Postać Diny jest mocno zakorzeniona w rodzinnej historii, we włosko-ukraińskiej tożsamości. Agata Romaniuk wspaniale oddała ciężar jej zmagań – nieustanne poczucie bycia pomiędzy, wewnętrzne rozdarcie, skomplikowane relacje z matką i ojcem, próbę zrozumienia kim naprawdę jest i kim pragnie być. Poznajemy Dinę, małą dziewczynkę uwikłaną w konflikty rodziców, oraz Dinę, młodą kobietę, która szuka własnej drogi w niełatwych okolicznościach. Książkę wyróżnia realizm i autentyzm – ogromnie doceniam za wnikliwy research, wątki dotyczące malarstwa i medycyny, włoską i ukraińską scenerię oraz przejmujące opisy ogarniętego wojną Charkowa. Niezmiennie zachwyca proza Agaty Romaniuk, jej literacka świadomość, wrażliwość na detale, niuanse ludzkich losów i przeżyć.

Pięknie napisana, poruszająca i skłaniająca do refleksji książka. Opowieść o miłości, wojnie, stracie i przebaczeniu. O dorastaniu, przynależności, szukaniu własnej drogi i odkrywaniu siebie na nowo. O sile rodzinnych więzi i kruchości ludzkiego życia oraz o tym, że "niszczo ne wiczne (nic nie jest na zawsze)". "Dina, Dina" ma w sobie wiele smutku splecionego z tęsknotą, melancholią, czułością i nadzieją – przypomina wielobarwną mozaikę.

Subtelna, boleśnie aktualna i ważna powieść. I jedna z moich ulubionych polskich autorek. Polecam!

• współpraca barterowa • Wydawnictwo W.A.B. •

Data wydania: 25 marca 2026

Wydawnictwo: W.A.B.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami 

Liczba stron: 256

Moja ocena: 5,5/6

Przeczytaj więcej »